Een mooie lange toonschaal. Dat was vroeger vaak het doel in de doka tijdens de werkgroepen. The Negative van Ansel Adams was onze bijbel. Wanneer het wit was uitgebeten, kon je het papier plaatselijk iets langer belichten (doordrukken), zodat er toch doortekening in de hoge lichten kwam. En wanneer je zwart was volgelopen moest je het papier plaatselijk juist iets korter belichten, zodat de doortekening in de zware tonen zich liet zien. Barietpapier had een mooie lange toonschaal en dat wilde je natuurlijk benutten. Je kon echt uren bezig zijn om een enkel beeld ‘perfect’ op papier te krijgen. Nu met photoshop is dat in enkele minuten gepiept.
Vandaag kwam ik een paar oude printen tegen, toen ik die dokatechnieken gelukkig nog niet onder de knie had. Laat zwart maar doorgelopen zwart zijn, en wit maar uitgebeten wit.

Eind 2004 betaalde ik zo’n 135 euro voor een 1 Gb geheugenkaartje. Als je net overgestapt bent van analoog is dit een koopje: Met mijn oude 20D pasten er zo’n 90 beelden in RAW-formaat op en je kan zo’n kaartje ‘eindeloos’ gebruiken. Opdrachten zorgden er voor dat ik later meerdere kaartjes nodig had. Dus kocht ik 6 van die kaartjes erbij. En wat een geluk: De prijs was toen al gezakt naar zo’n 80,- euro!
Vandaag de dag koop je een 8 Gb kaartje (meer ruimte dan al mijn kaartjes bij elkaar) voor ongeveer 50,- euro. Geheugen kost nu bijna niets meer. En toch heb ik nog steeds geen kaartje met een groter geheugen gekocht. Ik werk nog steeds met die kleine 1 Gb kaartjes in mijn studio. Met mijn huidige camera passen er nu zo’n 30 beelden op. Bijna evenveel beelden als vroeger op een kleinbeeld filmrolletje pasten. Het behoedt me ervoor, dat ik mijn camera als een mitrailleur ga gebruiken.  Scheelt ook in de tijd voor selectie en nabewerken.

Als mensen vragen wat je beste beeld ooit is, dan behoor je als fotograaf te antwoorden, dat je die nog moet maken. Natuurlijk heeft iedere fotograaf wel een aantal favorieten tussen zijn portfolio zitten. Maar ik kan niet een beeld aanwijzen, wat ik tot mijn beste beeld tot nu toe kan bestempelen. Door de jaren heen heb ik talloze beelden geschoten met modellen die werkelijk als Muzen voor mijn fotografie werkten. Muzen die je enthousiasme voor het fotograferen aanwakkeren en groter maken. Maar ook sommige eenmalige ontmoetingen met enkele modellen hebben favoriete beelden opgeleverd.
Er is echter 1 beeld tussen mijn favorieten, die blijkbaar door anderen het mooist wordt gevonden. Het is een beeld uit mijn analoge periode van Patty. Tijdens een expositie werd er veel geld geboden voor een barietprint van dit beeld. Ondanks het mooie bod heb ik het niet verkocht. Er zijn twee goede barietprinten van dit beeld gemaakt: 1 voor het model en 1 voor mij. En dat wil ik zo houden. Laatst kreeg ik ook een verzoek van Focus, of dit beeld als “Foto van de Dag” mocht fungeren. En dus staat Patty hier ook tussen.
Het beeld is 1 van mijn ‘darlings’ maar zeker niet de enige. Als fotograaf moet je verder en denk ik dus Kill your Darlings. Op de vraag wat mijn beste beeld ooit is, antwoord ik dat ik die nog steeds moet maken…

Sinds enkele dagen hebben we hier een iPad in huis. Eerst had ik zo mijn bedenkingen over dit apparaat en vroeg me af, of een notebook geen betere aankoop is. Maar de iPad is een gadget waarvan je de magie pas begrijpt, als je hem in je handen hebt. Helaas is de iPad van mijn vrouw. Toch zal ik hem ook ettelijke uren op mijn schoot hebben.
Wat ik wel merkte, is dat mijn website (mijn gallery is in Flash) niet iPad-proof is. Nu was het sowieso al hoog tijd om mijn website onder handen te nemen. Maar dit is toch een extra stimulans om er mee te beginnen.

Ik mis het de laatste tijd in mijn shoots: FUN met hoofdletters. Als fotografie je hobby is, gaat het in de eerste plaats om de plezier die je beleeft. En op de tweede plaats staat mooie beelden maken. Wanneer ik naar mijn oude contacten kijk, zie ik dollende en lachende modellen. Het herinnert me vaak aan mooie en leuke momenten. Als fotografie je professie is, wisselen die twee dingen om. Het belangrijkste is dat er mooie beelden uit een shoot komen. Maar ik moet me meer beseffen, dat deze twee dingen geen tegenpolen zijn. Er moet meer fun in mijn fotografie. Dus wanneer je volgende keer voor mijn camera staat en ik ben te serieus bezig: Trek dan je aller gekste gezicht, zodat ik eraan herinnerd word dat ik meer moet funnen!