Afgelopen vrijdag met mijn kids naar de voorstelling Alice in Wonderland van K3 geweest. In de pauze waren er talloze vrouwen (met of zonder koter) in het mannentoilet, in dikke rijen wachtend op hun beurt. Het zorgde ervoor dat veel mannen niet durfden te plassen in de urinoirs, die in de omgedoopte ‘wachtruimte’ stonden opgesteld. Maar ik moest nodig en de schaamschotten zorgden voor voldoende privacy voor mij. Bij de wasbak stond er zowel links als rechts een vrouw naast me. En ik maakte met een glimlach een opmerking over de aanwezigheid van meer dan 90% vrouwelijkheid in een mannentoilet.
Maar dat is niet waar ik het in deze post over wilde hebben. De voorstelling werd uitgevoerd met een 3D achtergrondscherm. Het effect was vaak verbluffend mooi doordat er veel meer ‘onwerkelijke’ diepte in het theater zat. Van ver achter het achtergrondscherm tot in het publiek kon je met behulp van een brilletje voorwerpen zien.
Natuurlijk is 3D niet nieuw. Als klein kind keek ik al naar 3D beelden door mijn MasterView. Maar nu lijkt het wel de toekomst: TV-schermen met 3D functie, gameconsole met 3D functie, bioscoopfilms in 3D en ook stereofotografie is weer in. Nu lijkt het een trend in plaats van een hype. In de fotografie is 2D nog steeds de standaard. En gelukkig maar. Ik moet er niet aan denken dat mijn foto’s alleen met een brilletje of ander hulpmiddel bekeken zouden kunnen worden. Diepte in een tweedimensionaal vlak suggereer je, door het gebruik van scherpte / onscherpte en licht. Daar zit ook een stukje creativiteit van de fotograaf. En voor mijn gevoel “hoort” een foto niet driedimensionaal te zijn. Net zoals een vrouw niet in een mannentoilet hoort 😉

De meeste foto’s worden door mij gemaakt in mijn studio. Daar voel ik me veilig en vertrouwd. Ik heb mijn eigen licht en de mensen die in mijn studio komen, willen mooie beelden van zichzelf. Een goede vriendin van me probeert me over te halen om Amsterdam in te gaan en te vragen aan vreemde mensen of er een foto van hun gemaakt mag worden. Dit is haar werkwijze en ze maakt vaak mooie portretten van ‘vreemde’ mensen. Vluchtige ontmoetingen en kennismaking met vreemden.
Op één of andere manier voel ik een hele grote persoonlijke barièrre om op een (voor mij onbekende) persoon af te stappen en te vragen of ik hem of haar op de foto mag nemen. Vele jaren geleden heb ik het een keer geprobeerd, samen met diezelfde vriendin. We zijn toen Amsterdam ingegaan. Ik heb toen enkele foto’s gemaakt van één persoon. En de reden waarom ik die ene persoon wel durfde te vragen, was omdat ze een tijd naar mij en mijn camera zat te staren. Terwijl mijn vriendin talloze foto’s van verschillende mensen maakte, had ik na een dag fotograferen een oogst van minder dan vijf belichte beelden van één enkel persoon. We zijn van plan het binnenkort het nog eens te proberen. Bij de gedachte alleen, zweet ik nu al peentjes! Straatfotografie is niets voor mij…

Fotografen hebben Pictoright aan hun zijde om hun auteursrechten te beschermen. Dikwijls worden beelden van internet geplukt en illegaal (en soms ook commercieel) gebruikt.  Maar dit gebeurt niet alleen met fotografie; Ook speelfilms, programmatuur, muziek, spelletjes e.d. worden ‘gratis gedownload’ van het internet. Dat dit meestal ten nadele van de auteur is, is natuurlijk bekend.
Gisteren zag ik echter een interview met Jeff Dunham. In het begin beschermde hij zijn copyrights en zorgde dat al zijn (illegaal) geplaatste filmpjes van het internet gehaald werden. Maar al snel had hij door dat zijn Achmed the Dead Terrorist wel erg populair was. Hij liet het erop staan. Het filmje op YouTube is meer dan 100 miljoen keer bekeken en Dunham is er immens bekend mee geworden. Het laat je wel dieper denken over auteursrechten, internet en bekendheid.
Een enkele keer zie ik ook mijn beelden (illegaal) op internet geplaatst. Jammer genoeg worden deze niet miljoenen keren bekeken en ben ik niet zo bekend als Achmed. Dus kijk naar mijn website en beelden or I’ll kill you! 🙂

Mislukte beelden… voor sommigen een reden om deze naar de digitale prullenbak te slepen. Vandaag wilde ik juist mislukte beelden maken. Met een model voor me neus die precies snapte wat ik bedoelde, kon ik lekker experimenteren. Lange sluitertijden, overbelichting, flitslicht, continu licht en een combinatie daarvan. Het model was super ontspannen en voelde precies aan wat ik van haar wilde. Top! Het liet me ook denken aan mijn allereerste fotografielessen. Back to Basic, waar je speelt met je diafragma en sluitertijd. Try Harder to Fail Better. Thnx Emma!

Wat lijkt het mij gaaf om met echt goede modellen te werken. In mijn hoofd zie ik types als Christy Turlington, Amber Valletta, Stephanie Seymour, Georgina Grenville, Tatjana Patitz, Linda Evangelista, Nadja Auermann en Kate Moss. Sommige beelden van hun zijn echte iconen geworden, die voor altijd in mijn hoofd zullen blijven zweven. Je zou bijna denken dat elke beweging, elke gezichtsuitdrukking die zij maken, het perfect zal doen op de foto. Hoe zou het zijn om voor een paar duizend euro een topmodel in te huren voor een dag om samen met een creatieve team topbeelden te maken? Als ik de staatsloterij eens win….
Regelmatig krijg ik aanvragen van (beginnende) modellen voor een TFP-shoot. Een enkeling komt daadwerkelijk voor mijn lens, maar verreweg de meesten wijs ik af. Met een kritisch oog kijk ik naar de portfolio, wat zij laten zien. Maar ik kan niet ontkennen, dat ik ook naar uiterlijk kijk. Jong en slank doen het vaak goed op een foto.
Grote wijsheid komt van de fotograaf Jeanloup Sieff. Zijn beroemde uitspraak: Il n’y a pas de bons ou de mauvais sujets, il n’y a que la qualité du regard qui se pose sur eux. Ik vind dit een hele mooie uitspraak. Vrij vertaald betekent dit: Er bestaan geen goede of slechte onderwerpen, er is alleen de manier waarop wij naar die onderwerpen kijken. Wellicht is het een goed idee om de komende tijd (in mijn vrijwerk) met mensen te werken, die niet persé in de hokjes jong of slank passen.

Fotografen zijn onzekere wezens. Ze zoeken altijd naar een acceptatie van hun werk. Die acceptatie is niet alleen belangrijk voor hun inkomen, maar minstens zo belangrijk voor hun zelfvertrouwen. Beginnende fotografen zoeken die bevestiging bijvoorbeeld op fora. Meer gevordene fotografen zoeken die bevestiging bij hun opdrachtgevers.

Waarom is die bevestiging zo belangrijk? Ik denk dat dit te maken heeft met de basisbehoefte (volgens Maslow) om ergens bij te horen. Niet afgewezen te worden. Geen buitenbeentje zijn. Elke fotograaf wil dat zijn werk ‘goed’ gevonden wordt. Wat dit ‘goed’ ook mag betekenen of inhouden. Feit is, dat je nooit iedereen kan ‘pleasen’. Er zullen altijd personen zijn, die je werk ‘niet goed’ vinden. En het vreemde is, dat de meeste fotografen, die enkele negatieve reacties zwaarder laten wegen dan de positieve reacties.

Lang geleden tijdens mijn opleiding Vormgeving en Communicatie moesten we regelmatig creatieve opdrachten maken. Soms voldeden we niet aan de regels van de opdracht, maar lieten we de creativiteit echt de vrije loop nemen. Weg van de grote kudde. Creativiteit met een hoofdletter “C”. En trots dat we waren op ons werk! Want dat was het: ons werk en onze visie. Meestal resulteerde dat in een onvoldoende, maar heel soms ook in een ontzettend hoog cijfer.
Ik heb zin om weer mooi (vrij) werk te maken, dat ik echt het mijne kan noemen. En geef me gerust een onvoldoende. Maar het is mijn visie, mijn werk, mijn fotografie. Like it or not.