In de analoge tijd genoten twee fabrikanten veel respect van fotografen: Hasselblad en Leica. Mede dankzij de Duitse optiek waren deze twee merken beroemd. Ik weet nog de tijd, dat ik ook een Hasselblad wilde kopen. Hasselblad had iets magisch… Het leek destijds wel of al mijn favoriete fotografen met dat merk werkten. Met een Hasselblad onderscheidde je jezelf van ‘amateuren’, want Hasselblad werd alleen gebruikt door professionele fotografen of door hobbyfotografen, die hun passie heel erg serieus namen. Samen met mijn (foto)vriend Martin stonden wij vaak voor de vitrines te kijken naar dat mooie spul. Maar we kochten niets. Ten eerste was ons budget niet toereikend en ten tweede vonden we ons fotowerk niet “Hasselbladwaardig”.
Toen ik genoeg gespaard had om een Hasselblad instapset te kopen (body, standaard 80 mm lens, 120-filmcassette en lichtkapzoeker) vond ik mijn beelden nog steeds niet Hasselbladwaardig. Ik kocht een Bronica (SQ-B) om toch met middenformaat te werken. Dat had ik beter niet kunnen doen, want nog geen eens 20 filmrolletjes later was er een aanbieding van Hasselblad (extra achterwand gratis), waardoor ik uiteindelijk toch mijn spiksplinternieuwe setje kocht. Hierdoor bleef Bronica, na slechts enkele rolletjes te hebben belicht, stof happen.
Ik kocht mijn Hasselblad aan het begin van de digitale intrede. Aanvankelijk trok ik mezelf niets aan van die digitale verandering en bleef stug door analoog fotograferen en ook investeren in de V-serie (analoge lijn). In het begin was digitaal ook inferieur aan analoog. Maar de digitale fotografie heeft zo’n snelle ontwikkeling doorgemaakt. En nu is digitaal niet meer weg te denken. Ook niet voor mij. Het is een meer efficiënte manier van werken met mijn handzame, digitale Canon. Direct beeld, direct beoordelen, geen gedoe met chemicaliën en klaar om na te bewerken in Photoshop zonder in te scannen. Digitaal werkt fijn en snel.
Maar elke keer wanneer ik de deur van de vriezer opendoe, zie ik een aantal pakken met rolfilm uitdagend naar me kijken. Het is net of de rolfilms tegen me zeggen: “Kan jij nog Hasselbladwaardige beelden met ons maken?” Ik ga binnenkort maar weer eens een paar rolfims ontdooien en belichten.

Wanneer ik in de spiegel kijk, kan mijn lichaam best een beetje Photoshop gebruiken. Zwembandjes een beetje wegwerken en een lichte tekening om mijn buikspieren te accentueren. Fotografie heeft een grote kracht ten opzichte van schilder- en andere kunsten: Onbewust geloven wij, dat wat gefotografeerd is, echt moet bestaan. Maar in deze digitale tijdperk heeft fotografie zijn overtuigingskracht verloren om een natuurgetrouw beeld te zijn. Beeld wordt geperfectioneerd en gemodificeerd. In deze tijd is het nu dankzij Photoshop, een stuk sneller en eenvoudiger te realiseren dan in het analoge tijdperk.
Ik heb een haat/liefde-verhouding met Photoshop. Ik zie andere fotografen de mooiste en onrealistische dingen doen met Photoshop. En soms zou ik dit ook wel willen kunnen. Ik weet hoe om te gaan met Photoshop, maar ik ben er zeker geen ‘master’ in. Die beperking zorgt ervoor, dat ik mijn nabewerkingen bescheiden houd. En dit past ook wel met mijn eigen stijl van fotograferen.
Waarom heb ik uberhaupt Photoshop nodig? Iedereen is mooi op zijn/haar eigen manier. En ik probeer die schoonheid meestal natuurgetrouw als fotograaf vast te leggen. De ‘werkelijkheid’ is immers mooi genoeg… Dus waarom Photoshop?
Bij elke ontmoeting heb ik een gevoel. En dat gevoel probeer ik als fotograaf mee te geven in mijn beeld. Het is mijn perceptie op een persoon. En middels Photoshop kan ik dat gevoel aansterken. Het is ook heel anders als je een halve minuut naar (een bewegend en pratend) iemand kijkt, of 30 seconden naar een stilstaand portret van diezelfde persoon. Bij dat laatste valt dat puistje of rimpeltje wel heel sterk op. Door middel van Photoshop ‘vereenvoudig’ ik dat beeld, waardoor het dichter bij de ‘werkelijkheid’ komt, zoals ik die ervaar. Dat is hoofdzakelijk waarom ik Photoshop gebruik.
En het modificeren van mijn zwembandjes en buikspieren… Dat moet maar zonder Photoshop gebeuren in de sportschool.

Ik zit al een tijdje op Facebook. Heel handig om ‘in touch’ te blijven met familie, vrienden en goede kennissen. Maar in tegenstelling tot Hyves accepteer ik op FB (en LinkedIn) alleen mensen die ik in real life echt ken en/of regelmatig contact mee heb. Waarschijnlijk ben ik nog van de oude stempel: Ik vind goede relaties (kwaliteit) belangrijker dan een groot aantal vrienden waarmee ik nauwelijk contact heb (kwantiteit). Maar om te zorgen dat iedereen mijn fotografie (ook op Facebook) kan volgen heb ik een pagina aangemaakt. De pagina is nu nog wat leeg. Maar wanneer je klikt op ‘Like It /Vind Ik Leuk’, krijg je automatisch alle updates van Hoo Gan Tan fotografie op Facebook.

Enkele weken geleden kwam ik er achter dat sommige van mijn Nespresso capsules niet zo lang houdbaar meer zijn. Sommige zijn houdbaar tot eind oktober, sommige eind november en sommige eind december. Reden om zelf wat vaker koffie te drinken. Via Facebook heb ik ook mijn vrienden uitgenodigd om mij te helpen met het opmaken van de capsules. Een Espresso, Lungo, Cappucino of een Latte Macchiato. En natuurlijk is het leuk om al die koffiedrinkende mensen op de foto te zetten. Het is wel heel anders fotograferen dan ik gewend ben. Binnen een minuut maak ik 5 tot 10 beelden. Niet meer en/of langer, anders wordt de koffie koud. Wanneer ik een leuke serie heb opgebouwd, zet ik die misschien wel op mijn site. Vandaag was de beurt aan Ronald met een Lungo. Cheers!

Zelf kom ik uit een grote familie met heel veel broers en één zus. Hoe meer zielen, des te meer vreugd. Het enige nadeel is, dat ik (zeker als jongste) niet zoveel foto’s van mezelf heb. Geloof dat er twee babyfoto’s van mij in omloop zijn. En naast mijn schoolfoto’s is er niet bijzonder veel van mij geschoten. De diverse stadia in mijn leven zijn vooral vastgelegd door schoolfotografen, die nog niet eens twee minuten de tijd voor me hebben genomen voor een fatsoenlijk portret. Eén enkele broer heeft wel in de ‘spotlights’ gestaan. Er zijn talloze foto’s van zijn jeugd gemaakt, door een vriend van mijn ouders; een fotograaf die destijds werkte voor de NOS. Maar de overige broers en zus hebben ook niet veel foto’s van hun verleden. Een groot gezin zorgt voor grote kosten. En voor een fotoshoot was er geen geld.
Mensen regelen een fotograaf bij bijzondere momenten. Een bruiloft of een ander bijzonder feest is wel een aanleiding om een professioneel fotograaf in te schakelen. Maar er zijn zoveel andere momenten en fases, die het verdienen om vastgelegd te worden door een goede fotograaf. Een baby, een peuter, een kleuter, een tiener, een puber, een adolecent en een volwassene. Zou het niet mooi zijn om van al die momenten mooie herinneringen te hebben?
Iedereen zou minimaal één keer in zijn of haar leven een fotoshoot bij een goede fotograaf moeten meemaken. Iedereen is mooi op een eigen manier en elk mens is uniek. Een goede fotograaf weet dat vast te leggen als een mooie herinnering voor later.
Help Portrait is een wereldwijd initiatief van fotografen om mensen te fotograferen, die een fotoshoot niet kunnen permitteren. Op 10 december 2011 is het Help Portrait-dag en zullen wereldwijd talloze fotografen geheel belangeloos werken aan dit project. Ik vind het een hele mooie gedachte. Ik weet nog niet zeker of ik meedoe aan dit project en hoe ik deze dag dan zou invullen. Misschien in samenwerking met sommige leden van mijn vakvereniging, misschien met andere bevriende fotografen, misschien met fotografen uit de buurt, maar misschien ook in mijn uppie.
Ken je iemand in je omgeving die echt zo’n shoot verdiend? Houdt dan de fotografen in de buurt in de gaten. Ik verwacht dat aardig wat fotografen met dit initiatief op 10 december mee gaan doen.