Soms komen modellen met hele leuke ideeën hoe ze gefotografeerd willen worden. Ze nemen dan plaatjes mee en willen er dan net zo uit zien als dat model uit dat magazine. Verzamelde plaatjes dienen voor hun niet als moodboard, maar als voorbeeld voor het maken van een exacte kopie. Zulke beelden eindigen meestal uit in een teleurstelling. Het model voor mijn camera is niet hetzelfde model als uit de magazine. Net iets ander uiterlijk, net iets andere kleding, net iets andere visagie, net iets andere styling, net iets andere pose en een net iets andere uitstraling op het gezicht.
Ook (veelal beginnende) fotografen vallen in deze valkuil. En er bestaat zelfs een grote hoeveelheid boeken, die hier commercieel op inspeelt. Die boeken laten een beeld zien en op de pagina erna, wordt haarfijn uitgelegd hoe dat beeld is gemaakt. Prima om nieuwe lichttechnieken aan te leren. Minder om beelden precies te kopiëren. Want ook de fotograaf werkt in een net iets andere studio, met net iets andere lichtvormers, past een net iets andere benadering naar de modellen toe. En tja… het model blijft toch ook net iets anders.
Beelden zijn prima om als moodboard te gebruiken. Om voor elkaar duidelijk te maken, wat voor sfeer je uit wilt stralen. Maar in de fotografie gaat het om je eigen creativiteit, je eigen visie, je eigen ‘ding’ en niet het minst onbelangrijke: je eigen ‘ik’. Als je idolaat van een fotograaf bent, kun je zijn stijl constant proberen te kopiëren, maar Copycats are always a step behind.
Ik vind het veel fijner om mijn ‘eigen’ ding te doen. Mijn eigen stijl. Daarnaast vind ik het persoonlijk veel interessanter, als een persoon voor de camera iets van zichzelf erin legt. Dat is iets unieks. Dan krijg je mooie en authentieke resultaten. Blijf jezelf, zowel voor als achter de camera. En ook zonder camera…

Seamless paper in de studio met een lichtje of twee. Minimalistisch. Dat is hoe ik de afgelopen jaren fotografeer met mijn digitale camera’s. Ik zou heel graag vaker op locatie willen schieten. Ik zou heel graag mijn analoge Hasselblad weer willen gebruiken… Maar het komt er niet van. Ook niet in mijn vrijwerk. Elke keer eindig ik toch weer met een digitale camera in mijn hand, in de studio met seamless paper en een lichtje of twee. Vertrouwd, efficiënt en snel. De mens is een gewoontedier. Meestal ‘bang’ voor vernieuwingen. Natuurlijk is het goed om iets uit te diepen, maar het is soms ook goed om iets anders te doen.
Ik kan geen reden aan wijzen waarom ik ‘bang’ ben om op locatie te schieten en mijn analoge camera’s te gebruiken. Voor mij zijn dit geen echte vernieuwingen. Voordat ik een studio had, heb ik het altijd zo gedaan. Er zullen genoeg redenen zijn, waarom ik die ‘oude liefde’ heb verruild voor de ‘nieuwe liefde’. Maar dat wil niet zeggen, dat ik geen mooie momenten heb beleefd met die ‘oude liefde’. Het is hoog tijd voor een reünie…

Afgelopen donderdag heb ik een shoot met Marit gehad. Altijd fijn om een model voor je camera te hebben, waarmee je al eerder hebt samengewerkt. Tijdens een shoot ben ik -nooit- tevreden over de resultaten. Het kan altijd beter. Soms is die ontevredenheid zo erg, dat ik onzeker word over de resultaten. Maar tijdens de selectieronde, wanneer ik rustig en in mijn eentje achter het scherm zit, zijn er altijd wel een aantal gave beelden te vinden. Dat je je best hebt gedaan tijdens de shoot, scheelt weer een hoop tijd in de nabewerking. Enkele simpele bewerkingen achter mijn Mac en klaar is… eh… Marit.

Een tijdje geleden zocht een commercieel bedrijf naar een fotograaf voor een eenmalige klus. In het kennismakingsgesprek kreeg ik mooie complimenten over mijn werk en de vraag of ik de bewuste dagklus gratis voor het bedrijf wilde doen. Want de winkelketen in kleding had er geen budget voor vrijgemaakt. Het bleek uiteindelijk een kort gesprek met de overigens aardige dame, die verder op zoek ging naar een andere fotograaf.
Een familie waarmee we al jaren bevriend zijn wilden een foto voor aan de muur. Dit wilde ik wel als een vriendendienst doen. Maar ze wilden toch betalen. Ik liet ze een vrijwillig bedrag storten naar Changing Lives, de stichting van mijn broer Han, die (medische) hulp geeft aan de allerarmsten op deze wereld. Ik heb een leuke shoot gehad, de familie heeft een mooi beeld voor aan de muur en we hebben samen een beetje bijgedragen aan iets goeds. Dat voelde goed!
Veel respect voor mijn broer Han en mijn schoonzus Corry, die niet als ik een enkel middagje werkt voor een goed doel. Hij steekt daar elk jaar opnieuw, enkele maanden tijd in en daarnaast ook een substantieel deel van zijn inkomen. De naam van zijn stichting vind ik mooi gekozen. Changing Lives… je verandert het leven van anderen door iets voor anderen te doen of iets aan anderen te geven. Maar wellicht verander je daarmee ook het leven van jezelf.

Vandaag had ik Jacqueline weer voor de lens. Op een of andere manier vind ik het fijn om lichte portretten van haar te maken. En als iets fijn werkt, blijf ik het graag herhalen, herhalen en herhalen. En dan moet je op een gegeven moment jezelf verplichten om iets anders te doen. Zwarte kleding en zwarte achtergrond. De automatische witbalans van de camera raakte daardoor wel van streek en gaf een blauwe gloed aan het beeld. Natuurlijk is dit snel te verhelpen in Photoshop, maar ik vind het blauwe ook wel iets hebben bij dit beeld.
Altijd fijn om haar voor de lens te hebben. En Jacq werkt als een muze voor mij: Ik wil haar steeds opnieuw fotograferen. We hadden het ook over de allereerste shoot: Onzeker, onwennig. Nu is ze ouder in haar gezicht geworden. Maar dat heeft zeker ook iets moois. En ze beweegt zich nu vrijelijk voor de lens. Niet meer onwennig en onzeker. Jacq is een topmodel geworden voor mij. Thnx Jacq!

De afgelopen weken slechts met mijn telefoon gefotografeerd. Deze beschikt over een groothoeklensje. Niet ideaal voor close portretten, tenzij je van grote neuzen houdt. Damn… wat is het dan fijn om je 50 mm op de camera te schroeven. Eigenlijk ook niet een echt ideale portretlens voor een beeldvullende kop. Maar vergeleken met mijn telefoon werkt dit super. Je zit heel close op degene die je fotografeert. Voordeel: Je laat geen ruimte voor afleiding. De geportretteerde moet zich wel op jou concentreren als je zo vlak voor haar zit. Nadeel: Zij kan je ruiken. Dus gebruik een deodorant. Anders krijg je een heel ander gezicht…

Vanmorgen geland op Schiphol. Ik was samen met mijn gezinnetje de afgelopen drie weken op vakantie in Indonesië. Dit keer opzettelijk mijn camera niet meegenomen. Zonder een camera in mijn hand, ben ik niet op zoek naar mooie beelden en kan ik de momenten intenser beleven.
Net als mijn bezoek van twee jaar geleden aan Indonesië kom ik toch in aanraking met fotografie. Beide keren stond ik aan de andere kant van de camera. Ik heb me verbaasd hoe sommige professionele fotografen in Indonesië werken. Bij belangrijke evenementen (in dit geval het 50 jarige bruiloftsfeest van mijn schoonouders, wat groots gevierd werd) werken ze zonder back-up. Van een groepportret (van 10 personen) maken ze tijdens een reportage slechts een enkele shot. En ze schieten in jpeg in plaats van RAW.
Toegegeven: Persoonlijk ben ik zelf ook niet altijd trots op de resultaten van -elke- shoot. En het overkomt me ook wel eens dat ik mijn werk het liefst naar de prullenbak zou willen slepen. Maar het werk wat sommige professionele fotografen hier maken is echt teleurstellend slecht. En ze maken hier echte beginnersfouten.
De fotograaf faalde: deadline werd niet gehaald, omdat apparatuur haperde en er geen back-up aanwezig was. Daarnaast werd met een verkeerde camera/objectief-combinatie gebruikt, waardoor de fotograaf niet wijd genoeg kon schieten en er achteraf geshopped moest worden. Ook de kennis en/of kunde van het nabewerken ontbrak bij de fotograaf. Van de groepsfoto’s hadden vele mensen hun ogen dicht en stond menig persoon er niet altijd even ‘charmant’ op.
Ik heb achteraf de fotograaf uitgelegd hoe fotografen het in Nederland aanpakken. Hoe dingen eenvoudiger, sneller en beter zouden kunnen. Ik hoop dat de beste man er iets van meeneemt.
Volgende keer toch mijn eigen camera weer meenemen. Dan kan ik me meer concentreren op het maken van mooie beelden en hoef ik me minder intens te ergeren aan de werkwijze van anderen.