Ik doe zelden mee aan fotowedstrijden. Vooral wanneer deze gebaseerd zijn op het verzamelen van clicks of likes. Ik word liever beoordeeld door een vakkundige jury, dan dat ik duizend clicks krijg van familie, vrienden en bekenden. De competitie waarin ik wel geloof, is de competitie met mezelf. Streven om nog beter te worden dan vorig jaar; Creatiever en nog betere beelden maken. Elk jaar de lat hoger leggen.
Voor mij is 2012 een goed fotografisch jaar. Een veel betere omzet dan in 2011 en ook (voor het eerst) geschoten voor grote, beursgenoteerde bedrijven. Nieuwe uitdagingen aangegaan. Mooie beelden geschoten, zowel in opdracht als in vrijwerk. Er staat binnenkort weer een nieuw jaar voor de deur. In 2013 ga ik weer de competitie met mezelf aan. Ik heb er zin in!

Ik werk nog steeds met Photoshop, maar heb al een tijdje geleden het pakket Lightroom aangeschaft. En hoe meer ik er over leer, des te meer ik het waardeer. Het is een intuïtief programma. Voor me liggen twee boeken: Adobe Photoshop Lightroom 4 Classroom in a Book en het zeer uitgebreide The Adobe Photoshop Lightroom 4 Book van Martin Evening. Leuk om door te spitten en uit te studeren. Maar zo af en toe is het ook wel fijn om het programma middels videofragmenten eigen te maken. En er is veel te vinden op internet, zowel over Photoshop als Lightroom. Mijn favoriete site op dit moment is Adobe TV. Heel veel informatieve filmpjes te vinden op deze site. Ik heb voorlopig wel wat te doen…. 🙂

Als je haar maar goed zit! Nou… niet in mijn studio. Ik werk zelden met een hairstylist, hoewel ik weet dat zo’n persoon ongelofelijk mooie creaties kan maken. Maar wilde haren is toch een telkens terugkerend thema in mijn studio. Tijdens een shoot geef ik regelmatig de opdracht aan het model om flink met haar handen door het haar te woelen. Wilde haren. Het is fun! Het geeft vaak een bevrijdend gevoel aan het model, met vaak mooiere expressies op het gezicht tot gevolg. I love it!

Vorige week had ik het over falen. Dat beelden kunnen tegenvallen. Maar het gebeurt ook dat alles meezit en de resultaten mijn stoutste verwachtingen overtreffen. De geportretteerde en ik hebben dan een klik en voelen elkaar aan. We zitten dan in een flow. Geen besef van tijd. Aan het einde van de shoot zien we dat de tijd voorbij is gevlogen. We realiseren ons dan pas dat we al die tijd hard hebben gewerkt en voelen de moeheid opkomen. Tijdens zo’n shoot heb ik nog geen idee wat de resultaten zijn. De juweeltjes ontdek ik pas, wanneer ik in mijn eentje achter de beeldscherm zit om de beelden te selecteren of te editten. Met een gevoel van euforie kijk ik tevreden naar de beelden. Het liefst zou ik dit gevoel met iedereen willen delen. Maar uitgezonderd van de geportretteerde zullen weinigen kunnen begrijpen, dat je zo extreem gelukkig kan worden van een mooi beeld.
Falen en slagen horen bij fotografie. Ups en downs horen bij het leven. Na een shoot met slechte resultaten kan ik me werkelijk rot voelen. Ik wil dan geen downs meer. Dan zie ik fotografie even niet meer zitten en beperk ik me even tot het maken van technisch verantwoorde plaatjes. Maar dat is hetzelfde als na een gebroken hart nooit meer verliefd willen worden. Ups en downs horen erbij, zowel in het leven als in de fotografie.

Als professionele fotograaf staat er een enorme druk op je om te presteren. Er bestaat een gedachte, dat professionele fotografen -altijd- goede beelden moeten kunnen maken en nooit mogen falen. Maar natuurlijk is een fotograaf ook maar een mens. Tot nu toe heb ik gelukkig alleen maar tevreden klanten gehad. Maar ik heb ook wel eens werk afgeleverd, waarvan ik dacht: Dat kan veel beter…
Als portretfotograaf ben je ook afhankelijk van de geportretteerde. Ik zeg altijd tegen ‘modellen’ dat het teamwork is. Aan beide kanten van de camera moet er hard gewerkt worden.  Dan kom je pas tot mooie resultaten.
Toch kan ik me -letterlijk- ziek voelen, wanneer de beelden er niet uitkomen waarop ik had gehoopt. Als perfectionist loop ik dan in mijn gedachte de hele shoot na. Wat ging er niet goed? Wat had ik anders moeten aanpakken? Ik voel me dan verantwoordelijk, ook al ligt de schuld buiten mezelf. Ik weet het in mijn gedachten altijd wel zo om te draaien, dat de schuld bij mij ligt. Dan maak ik me grote zorgen om er vervolgens achter te komen, dat de klant heel tevreden is met de beelden. Een wijze fotograaf zei dat je als professionele fotograaf soms beelden rucksichtloos moet kunnen verkopen, ook al sta je er niet helemaal achter. En toch blijft dat ‘schuldgevoel’ bestaan. Ik wil het beste van het beste voor mijn klanten. En ik zal ook altijd naar het beste streven. Maar ik moet er wel in berusten, dat ik ook maar een mens ben en ook wel eens kan falen.

Toen ik voor de allereerste keer mijn softbox gebruikte, vielen de resultaten me ontzettend tegen. Om zacht licht in mijn studio te krijgen, werkte ik al jaren met plu’s. Makkelijk, snel op te zetten en ik wist hoe ik er het mooiste licht uit moest krijgen. Ik was plu’s gewend en de softbox dreigde een overbodige aankoop te worden. Toch dwong ik mezelf om met de softbox te werken. En nu merk ik dat het met de softbox veel eenvoudiger is, om het licht op de juiste plekken te krijgen dan met mijn plu’tjes. Op dit moment heb ik het zelfde met Lightroom en Photoshop. Ik weet dat er heel veel mogelijk is in Lightroom en dat je met dit programma veel sneller en eenvoudiger kan werken. Maar met editten grijp ik nog steeds automatisch naar Photoshop. Photoshop ben ik gewend en Lightroom dreigt nu een overbodige aankoop te worden. Ik ga mezelf de komende tijd verplichten meer in Lightroom te verdiepen.
Ik ben een persoon die te vaak in zijn ‘veilige zone’ blijft en onbekende, nieuwe dingen op afstand houdt. Dat doe ik niet alleen in de fotografie, maar ook in mijn privé-leven. En dat is ontzettend jammer, want er valt nog zoveel te ontdekken en te beleven. Buiten dat blokkeert het ook je creativiteit. Blijf nieuwsgierig, blijf ontdekken, blijf proberen en blijf je creativiteit ontwikkelen!

Als fotograaf is het goed om boeken te lezen. En dan bedoel ik niet fotografie-boeken. Boeken nemen je mee naar een andere wereld. De wereld van de schrijver is een heel andere wereld, die jij normaal in je hoofd hebt. En het fijne van het lezen is, dat je bewust of onbewust er zelf beelden bij krijgt. Beelden geïnspireerd door het boek, maar ze komen voort uit jouw brein, jouw creativiteit.
Het boek Fifty Shades of Grey heeft heel wat teweeg gebracht. Audi zag zijn verkopen stijgen na de publicatie van de boeken. Ook werden sommige ‘speeltjes’ sinds de verschijning van het boek meer verkocht. Daarnaast heeft het boek ook invloed op de (mode)fotografie. Diverse grote modebladen pakken uit met meer erotisch geladen beelden, al dan niet met een BDSM-gedachte erachter.
Hierdoor ben ik ook nieuwsgierig geworden naar het boek. Inmiddels ben ik met het tweede deel van de trilogie bezig. Ik lees het in de Engelse versie, omdat het dan gelijk ook een taal-opfrisser is.  Het zal zeker niet het beste boek zijn, dat ik ooit heb gelezen. Maar door de sex-scenes heen, zie ik toch een mooi verhaal vormen over emoties, eigen grenzen bepalen, eigen grenzen verleggen, liefde voor een ander en liefde voor jezelf. Ondertussen lees ik lekker door wanneer ik er de tijd voor heb en ben ik benieuwd wat het boek mij aan inspiratie biedt voor nieuwe beelden. Misschien zoek ik straks een ‘Anastasia’ voor een shoot… Hoop alleen dat ze beter kan gehoorzamen.