Heel veel respect heb ik voor fotografen, die op de juiste tijd op de juiste plaats zijn en dan ook nog een mooi beeld weten te schieten. Fotojournalistiek is echt een bijzondere tak van fotografie. Documentaire fotografie gaat vaak nog dieper op het onderwerp in en laat vaak de persoonlijke standpunt van de fotograaf zien. Jammer dat er steeds minder financiële middelen zijn, om dit soort mooie fotografie in stand te houden. Bijlagen van dagbladen worden jammer genoeg steeds meer gevuld met fotografie van beduidend mindere kwaliteit. Natuurlijk hebben dagbladen het ook zwaar en moeten ze ergens kosten op besparen. Maar fotojournalistiek en documentaire fotografie zijn vormen die niet mogen verdwijnen. Kijk en geniet…
Externe Harde Schijf
Vorige week merkte ik dat één van mijn externe harde schijven, die ik gebruik voor een extra back-up, aardig vol aan het raken is. Tijd voor een nieuwe externe harde schijf. Dit keer wellicht met een groter geheugen. Als fotograaf ben je zo beklemmend afhankelijk van je opslag. Ik moet er niet aan denken, dat ik al mijn beelden kwijt zou raken. Of wel….? Het zou aan de andere kant ook heel spannend en bevrijdend kunnen zijn om niet meer te snuffelen in ‘Mijn Archieven’. Helemaal opnieuw beginnen met het maken van nieuwe beelden.
Mijn nichtje Yara begint binnenkort aan de Fotovakschool. Een frisse start, zonder ingeslopen gewoontes. Leergierig en open staan voor alle technieken, die worden aangereikt. Helemaal van scratch een eigen visie ontwikkelen.
Klinkt als muziek in mijn oren… Mijn schijven formatteren? Ik denk dat sommige opdrachtgevers dat niet zullen waarderen. En het hebben van beeldmateriaal op een schijf is geen geldige reden om het bovenstaande niet te doen. Blijf leergierig en blijf vernieuwend. Ook als (meer) ervaren fotograaf. Denk dat ik straks een externe harde schijf ga bestellen voor de back-up en ééntje extra voor mooi -nieuw- werk.
Uit Mijn Archieven
Hoe laat is het?
Afgelopen donderdag heb ik een mooi horloge van mijn lieve vrouw gehad. Daar ging voor mij een lang denkproces aan vooraf. Wat voor horloge wilde ik hebben? Een (dure) tijdloze, die je voor de rest van je leven kunt dragen. De Rolex Daytona vind ik persoonlijk erg mooi. Of zou de keuze vallen op het topmodel van Edifice (EQW A1000), die zo’n 20x minder duur is en niet zo lang mee hoeft. Ik besliste voor het laatste.
Gelukkig heb ik mijn nieuwe horloge ‘zo maar’ gekregen. Volgens Chinese wijsheden kun je beter geen klok of horloge aan iemand geven voor een verjaardag. Nu wordt een horloge gezien als een sieraad. Maar het is een blijft een instrument om de tijd te meten. Met een horloge of een klok op een verjaardag zou je volgens Chinezen zeggen, dat hun resterende tijd beperkt is.
De afgelopen jaren ben ik ‘horloge-loos’ door het leven gegaan. Ik heb er wel een aantal in een la liggen, maar ik heb deze niet of nauwelijks meer gedragen. Maar nu ik er weer één om mijn pols heb, zie ik de resterende secondes van mijn leven wegtikken. En ik zie dat niet negatief zoals in de Chinese wijsheid; Maar juist positief: Je tijd is beperkt. Verspil het niet. Doe er iets goeds mee. Om maar te eindigen met wijze woorden van meneer Jobs:
“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma — which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition.” – Steve Jobs
Fraudeurs actief: Mail inzake Micaprint
Vandaag kreeg ik een mailtje binnen, dat Micaprint BV failliet is gegaan en dat er nog een vordering openstaat. Er staat een link in de mail om de vordering te verifiëren. Nu heb ik nog nooit zaken gedaan met Micaprint, dus kan er ook nooit een rechtmatige vordering zijn. Even Googlen op gegevens uit de mail leert, dat het hier ook om (poging tot) fraude gaat:
Informatie op Fraude Helpdesk en nog een link
Voor de personen die een soortgelijk mailtje hebben ontvangen: Niet op de link klikken en mailtje naar prullenbak slepen. Opgeruimd staat netjes!
Uit Mijn Archieven
Vader-Opleiding
Er bestaat niet zoiets als een ‘vader-opleiding’. Iedere vader gaat er van uit dat hij zijn kinderen goed opvoed. Persoonlijk denk ik, dat ik mijn kids de juiste normen en waarden meegeef. Al krijg ik er sommige dingen (zoals hun eigen troep opruimen) er gewoon niet in. Wellicht ben ik een ‘makkelijke’ vader en overspoel ik ze met aandacht, geborgenheid en liefde. Pas als ik naar andere vaders kijk, hoe zij met hun kinderen omgaan, zie ik de verschillen. En dan ga ik denken: “Misschien ben ik iets te beschermend. Misschien ben ik iets te makkelijk. Misschien verwen ik ze te veel. Misschien moet ik ze iets harder aanpakken, wanneer ze hun spullen niet opruimen….” Wanneer ik terugkijk op mijn jeugd, had ik wellicht een iets ‘hardere’ vader, maar hij omringde mij ook met voldoende aandacht, bescherming en liefde.
Eigenlijk is heel het leven een ‘vader-opleiding’. Een ieder volgt dat traject ‘vaderzijn‘ op zijn eigen manier. En dat is maar goed ook. Als we daarvoor ook allemaal regels gaan bedenken, is er steeds minder ruimte voor individualiteit. Je eigen hart en ziel weten wel hoe jij je kinderen moet opvoeden en wat goed voor ze is. Vertrouw daar op. En wanneer ik weer eens mokkend hun spullen opruim, kijk ik naar mijn lachende kinderen en maakt het mijn dag weer goed.
Visie Van Een Kind
Mijn liefde voor fotografie begon pas in mijn puberteit, toen ik de camera van mijn vader kreeg. Met een visie van een kind pinde ik alles om me heen vast op lichtgevoelig materiaal. Daarna liet ik alles ontwikkelen en afdrukken. Veel ‘waste’. Maar zelfs ‘waste’ is functioneel, omdat je daarvan leert om betere foto’s te maken. Alles is fotografisch interessant en alles is het waard om er een foto van te nemen.
Het is zo tegenstrijdig. Want nu met digitaal, kan je eindeloos veel meer schieten dan met analoog (in vergelijking qua kosten). En toch schiet ik veel minder. Ik pak minder snel mijn camera om de wereld om me heen te schieten. Mijn spiegelreflex ligt vaker in mijn tas, dan in mijn handen. Mijn camera gebruik ik eigenlijk alleen wanneer ik denk interessante foto’s te kunnen schieten. Eigenlijk alleen voor geplande shoots.
Vorige week was ik (zonder camera) bij een speelplaats met mijn kids. Terwijl mijn dochtertjes op de schommel zaten, zat ik er ook op. Niet om te schommelen, maar alleen om te zitten en mijn kinderen in de gaten te houden. Andere kleine kinderen kwamen erbij en dat was het moment om op te staan, zodat die ook konden schommelen. Voor ik het wist, was ik in gesprek met deze kleine mormels. Ze vertelden me hoe oud ze waren, dat ze het leuk op school vonden en een lieve juf hadden. Kinderen zijn open naar de wereld toe. Bruisend vol energie en onbevangen zonder vooroordelen kijken zij de wereld in. Wanneer mensen ouder worden, wordt hun visie steeds meer begrensd door beslommeringen en regels. Ik kan de tijd niet terugdraaien, maar soms zou ik willen dat ik die onbevangen visie van een kind had… Ik denk dat ik maar begin met het vaker vasthouden van mijn spiegelreflex.