Veilig. Als ik mezelf in 1 woord zou moeten omschrijven zou ‘veilig’ het woord zijn. Zelden neem ik grote risico’s. Daarnaast ben ik ook een routinematig wezen. Door die routine weet ik wat ik kan verwachten en daar voel ik me weer veilig bij. Ik voel me saai. Ik ga zelden uit. Heel toevallig ben ik vorige week zaterdag met een hele goede vriendin naar een feest gegaan. Terwijl dat vriendinnetje binnen -no time- kennismaakt en een praatje aanknoopt met heel veel mensen, kwam ik niet veel verder dan handen schudden en het opzeggen van mijn naam. Ik kwam nog niet eens tot een halve glas Mojito en hield het maar bij pure Tonic. Zelden ga ik over mijn ‘veilige grenzen’. Zelden ga ik echt uit mijn dak. Als ik een keer met mijn auto wil blazen, zorg ik dat ik onder die overschrijding van 50 km/u blijf, zodat ik mijn rijbewijs niet riskeer. Vaak wil ik wel mijn veilige grenzen overschrijden, maar ik heb gewoon het lef er niet voor.

Ook met mijn fotografie overschrijd ik zelden mijn ‘veilige grenzen’. Alhoewel ik bij (betaalde) opdrachten mijn best doe om mooie beelden eruit te persen, neem ik meestal weinig risico. Dat is vrij normaal. Maar in mijn vrij werk ga ik ook niet echt extreem. En dat moet anders…
“Als je een goede fotograaf wilt worden, moet je slechte foto’s maken” zei Jocelyne Moreau eens tegen mij. Van slechte foto’s kun je immers veel leren. Maar je kunt deze woorden ook anders interpreteren: Durf slechte foto’s te maken. Durf je grenzen op te zoeken. Ga maar eens flink op je bek. Ik moet echt beter mijn best doen om beter te falen. Weg uit mijn ‘veilige zone’ en flink experimenteren met mijn fotografie. Grenzen opzoeken. Ook in mijn persoonlijke leven. Je leeft immers maar 1 keer, dus geniet ervan. Try harder to fail better!

Een plekje op mijn harde schijf; dat is de plaats waar mijn foto’s zich schuil houden. Ik print ze zelden uit, tenzij het voor een opdracht is. Maar vandaag kwamen ze binnen. Ik had aardig wat foto’s besteld bij het vaklab en hoofdzakelijk voor mezelf. In mijn studio legde ik de grote printen zorgvuldig op de grond.

Dit is waarvoor je het allemaal doet, dacht ik bij mezelf. Met dit digitale tijdperk vergeten velen wel eens om foto’s te laten printen. Natuurlijk kan je ze ook op je computer bekijken. Maar de fysieke foto geeft je een veel intenser gevoel.

Omgeven door de mooie printen voelde ik me echt gelukkig vandaag. In mijn analoge tijd deed ik dit regelmatig. En ook toen voelde ik me happy, wanneer ik al die geselecteerde beelden voor me zag. Ik was dat gevoel een lange tijd vergeten. Vandaag kwam het gevoel weer terug. Dit is wat ik veel vaker moet doen; mezelf omgeven door foto’s. En dan besef ik me weer waarvoor ik het allemaal doe; mooie beelden maken.

Een goede kleurweergave is essentieel voor een fotograaf en monitors zijn daarin niet altijd even betrouwbaar. Een manier om dit op te lossen is regelmatig je monitor calibreren.
Monitorcalibratie is 1 van die belangrijke dingen, die (te) lang niet aangevinkt op mijn ‘to do-lijstje’ stond. Gisteren heb ik bij Calumet een Eye-One Display2 aangeschaft. Een gereedschap, om de juiste kleurtjes op je monitor te toveren. ‘s Avonds uiteraard het scherm van mijn iMac gecalibreerd. Tijdens het calibreren zie je de mooiste kleurtjes op je scherm verschijnen. En uiteindelijk geeft het programma een signaal, dat je scherm succesvol is gecalibreerd. Kijkende naar een gecalibreerde iMac, merk ik nauwelijks verschil op. Maar ik neem aan dat de Eye-One meer ziet dan mijn menselijke ogen…

Zo verleidelijk die aanbieding van Hasselblad: Een H3DII camera met standaard lens en 31 Mp achterwand voor 11.995,- euro (excl. BTW)…  En ja… er zit voldoende in mijn spaarvarken om zo’n droomcamera te kopen. Maar feit is, dat ik op dit moment onvoldoende klanten heb om zo’n aankoop te rechtvaardigen. Ik wacht dus nog even met instappen in het digitale middenformaat. Ondertussen ga ik lekker verder beelden maken, met de spullen die ik al heb.

Samen met een reclamebureau waren we gisteren op zoek naar een geschikt model voor een betaalde opdracht. Veel telefoontjes gepleegd naar modellen: “Moet werken, geen tijd, vakantie, niet bereikbaar”. Van de modellen die ik kon bereiken, waren er slechts enkelen beschikbaar. Helaas pasten deze niet goed bij de opdracht. Ik heb hiervan geleerd dat ik mijn modellenbestand flink moet gaan uitbreiden. 
Denk je dat je een goede aanvulling bent op mijn modellenbestand, mail me dan even. Voor betaalde opdrachten, maak ik het liefst gebruik van modellen waarmee ik eerder heb samengewerkt. Dus voordat je in mijn bestand komt, doen we eerst een testshoot. Om te voorkomen dat er veel wannabee modellen op dit berichtje reageren: Ik ben op zoek naar modellen, die passen bij -betaalde- opdrachten. Dit betekent dat ik een hoge mate van professionaliteit verwacht. Ik zal dus uiterst selectief zijn met het aanvullen van mijn modellenbestand. Voor de testshoot gelden mijn TFP-voorwaarden.