Gisteren was ik de hele dag offline. Zowel mijn site als mijn mail waren ‘down’. En juist gisteren was ik in gesprek met een potentiele klant met een spoedklus. Dan merk je het pas, hoe belangrijk je site en je mail zijn. Mijn excuses voor alle bezoekers die tevergeefs kwamen kijken.

Een tijdje geleden kwam er een mailtje in mijn box met een mooie aanbieding. Om een beetje een indruk geven: Dit systeem is in het heden normaal zo’n 10.000,- euro hoger geprijst. Het is een high-end systeem, waarvoor je, ondanks de mooie aanbieding, nog steeds een hoop geld moet neertellen. Maar het houdt me wel bezig. Er is door mij een artikel op MacMinds over geschreven en gisteren kwam iemand van Calumet langs om het systeem te demonstreren. Ik ben er nog niet uit….

De ene doet het beter dan de andere voor de camera. Marit behoort beslist tot de eerste groep. Gisteren had ze haar tweede shoot (haar allereerste shoot was in februari vorig jaar en ook door mij geschoten) en er kwamen veel leuke beelden uit. Op straat zou ze je ongemerkt kunnen passeren, maar als ze voor je camera staat…. Marit is een natuurtalent!

Al enkele dagen werd ik gebeld door een persoon die heel veel opdrachten voor me heeft liggen. Hij zoekt per regio naar de juiste fotografen, want hij kent een legio webdesigners en een legio bedrijven, die een fotograaf nodig hebben bij invulling van websites en bedrijfsfeesten en dergelijke. Klinkt mooi, maar het kan nog mooier. Hij zal me met die bedrijven in contact brengen en uiteraard mag ik mijn eigen prijsstelling hanteren en hoeft hij ook geen commissie te ontvangen. Wauw… Het enige wat nodig is om dit te realiseren is, dat er een drukwerk wordt gemaakt, wat onder mijn toekomstige klanten wordt verspreid. En… oh ja… dat kost je slechts 249,- euro exclusief BTW. De verkoper van IJssel Media Groep, had een heel mooi praatje. Toch ben ik er niet op in gegaan en vertelde aan de steeds minder vriendelijke man, dat ik voor mezelf eerst moest afwegen hoe de kosten en de baten in elkaar zitten. De man aan de telefoon gaf te kennen geen zin te hebben om op mijn antwoord te wachten en zoekt naar andere fotografen. 

Hmmm… na drie telefoontjes bleek de klant met de gouden eieren uiteindelijk slechts een agressieve verkoper te zijn, die startende ondernemers dure advertenties probeert te slijten. Alleen heb ik met mijn vorige onderneming al de nodige ervaringen opgedaan met dubieuze advertentieverkopers. En eigenlijk had ik het ook aan zien komen: Op de vraag of hij het op de mail wilde zetten, vertelde hij dat dit te veel tijd in beslag zou nemen; De man belde telkens met een ‘onbekend’ telefoonnummer; En pas in het laatste gesprek kreeg ik het bedrijf te horen waarvoor hij werkt. Even googlen op IJssel Media Groep levert je heel wat meer informatie op. Het is een bedrijf waar menigeen liever geen zaken mee doet. Ik ben er gelukkig niet mee in zee gegaan.

Ballotages zijn dingen waar ik als fotograaf niet al te dol op ben. Bang om afgewezen te worden, brengt het mijn onzekerheid naar boven. Ongeveer drie jaar geleden had ik 25 beelden ingestuurd voor FocusGallery. Op dit stukje webruimte van het maandblad Focus, worden er beelden getoond van diverse inspirerende fotografen. Het duurde lang voordat ik het verlossende bericht kreeg, maar ik was superblij toen ik enkele maanden daarna werd toegelaten.
Gisteren ben ik ook toegelaten tot de Adobe Photographers Directory (APD). Eerst werd mijn werk bekeken door mijn eigen branche-organisatie en daarna werd mijn werk bekeken door Adobe zelf. Adobe is de toonaangevende software-ontwikkelaar op creatief gebied en via Bridge (softwareprogramma van Adobe om bestanden te zoeken) kunnen creatieven enkele beelden en de contactgegevens bekijken van de fotografen die in de APD vermeld staan. Op dit moment staan er circa 5.000 fotografen uit heel de wereld in deze directory. Ik ben blij dat ik hier ook tussen mag staan.

Vandaag las ik op PhotoQ een stuk over de Australische kunstenaar Bill Henson. Vlak voor de opening van zijn expositie werden er werken bestempeld als verboden pornografie en uit de expositieruimte verwijderd. Het ging om werken die hij circa 10 jaar geleden had geschoten en waarbij naakte meisjes van 12 en 13 jaar te zien zijn. Dit incident leidt tot een Australisch debat, waarbij o.a. de premier lijnrecht staan tegenover velen uit de kunstwereld. Naakte kinderen in de kunst zijn sowieso al vaak onderwerp tot discussies geweest. In Amerika hebben we natuurlijk de fotograaf Jock Sturges en de fotografe Sally Mann. Hun fotografie is in sommige staten verboden.
Persoonlijk ben ik er nog niet uit. Ik kan zowel de voor- als tegenargumenten begrijpen. Alhoewel ik me ook veelvuldig met naaktfotografie bezighoud, heb ik totaal geen behoefte om een jong kind naakt op de foto te zetten. Maar onlangs kreeg ik een verzoek van een 17-jarig meisje, dat graag ‘bedekt naakt’ (wel naakt, maar op een manier zodat niets te zien is) op de foto wilde. Uiteindelijk heb ik dit geweigerd. Ik wil geen naaktfotografie met minderjarigen doen. Daar leg ik dus voor mezelf de grens.
Toch blijft naaktfotografie (al dan niet met minderjarigen) een onderwerp waarbij je felle kritieken kan krijgen. Hoe integer je beelden ook zijn bedoeld, er zullen altijd mensen met verkeerde gedachtes naar mijn werk kijken en als ‘porno’ bestempelen. Vroeger hing ik daar veel gewicht aan. Nu denk ik: “It is in the eye of the beholder.”

Al een tijd geleden las ik er over op Amerikaanse sites, maar nu ook bijvoorbeeld op MacMinds: Orphan Works. In de USA is men bezig een wet door te voeren die het auteursrecht van creatieven drastisch gaat veranderen. Nu is het zo, dat wanneer ik een ‘werk’ maak, dat de auteursrechten op dat werk automatisch bij mij rusten. Logisch. Maar dat gaat veranderen als de nieuwe wet in Amerika wordt aangenomen. In de nieuwe wet wordt het zo, dat je een werk (foto, schilderij, schets of andere creatieve uiting) wat niet van jouw is, (kostenloos) mag gebruiken als je de maker er van niet kan vinden of als de maker is overleden. Het werk is dan een ‘wees’. Vandaar de term Orphan Works. De gebruiker moet wel ‘goed’ onderzoek doen naar de maker; Maar wie beslist of er wel goed onderzoek is gedaan? Uiteraard bestaat er hier een mogelijkheid om je werk ook in de nieuwe situatie te beschermen: Je werk laten registreren. Met andere woorden: Je zal moeten betalen voor de auteursrechten op je eigen werken.
Vooral in Amerika zijn veel creatieven (terecht) tegen deze wet. Maar uiteindelijk zal het ook gevolgen hebben voor het auteursrecht in Europa. Ik heb nog geen zin om elk beeld op mijn site te voorzien van een “copyright by Hoo Gan Tan” opschrift. Maar het betekent wel, dat ik er voor ga zorgen dat er zo min mogelijk fullresolutie bestanden van mij in omloop zullen zijn.