Je kan Google of TinEye het internet af laten struinen, om te zien waar jouw beelden allemaal opduiken. Enige tijd geleden probeerde ik het ook eens. Illegaal gebruik van mijn beelden op onder andere Amerikaanse, Spaanse, Italiaanse, Franse, Argentijnse en Russische sites. Vreemd genoeg niet op Nederlandse sites. Nu is het niet zo dat ik gelijk een rekening stuur. Nee… ik vraag ze vriendelijk om het binnen 48 uur te verwijderen. De Amerikaanse site was het snelst. Werkelijk binnen 5 minuten nadat ik mijn bericht had verstuurd, waren ze van de server afgehaald. De Franse site was het meest irritant. Veel correspondentie heen en weer en ook nog op een arrogante toon. Wie ik wel niet ben, of ik wel de maker van het werk ben en of ik bewijs kan leveren. Nadat ik vriendelijk antwoorden gegeven heb op hun vragen en het bewijs lever, verwijderden ze nog steeds niet de beelden. Na meer dan een week correspondentie vind ik het wel genoeg. Ik mail dat ik steeds vriendelijk ben geweest en dat ik ze nogmaals 48 uur geef om het beeld te verwijderen en anders stuur ik ze een factuur wegens inbreuk op mijn auteursrechten. En foetsie… weg zijn de beelden. Nu zwerven nog enkele beelden van mij op internet. Sommige zijn moeilijk of niet te (laten) verwijderen. Met buitenlandse sites is het toch moeilijker om je recht te krijgen.
Voortaan toch maar een ‘watermerk’ gebruiken voor alle beelden die op internet gaan. In dit artikel staan 5 goede manieren om je beelden te beschermen. Het artikel is wel Amerikaans, maar voor jezelf als (Nederlandse) fotograaf kan je er ook wel wat uit halen. Wat je ook doet om je copyright te beschermen; Het geeft je nooit 100% garantie dat er geen inbreuk wordt gemaakt. Het enige wat je kunt doen, is de beelden voor jezelf houden en verder aan niemand laten zien. Maar daar is mijn fotografie niet voor bedoeld…

Sinds ik Lightroom heb, speel ik veel meer met kleuren dan voorheen. Vooral de SplitTone functie wordt hier regelmatig gebruikt. Je kunt hierdoor een beeld eenvoudig leuke kleuren meegeven, waardoor je beelden er meer ‘funky’ uitzien. Mede door Instagram is het spelen met filters leuk en populair geworden. Toch roept dat proces ook vragen bij me op. Is dit niet tijdelijk? Softfilter, crossprocessing, HDR… als fotograaf zie je trends komen en gaan. Als ik dan sommige van die ‘trendy’ beelden van me terugzie, kan ik me bijna niet voorstellen dat ik dat eens mooi gevonden heb.
En dan kijk ik naar mijn zwart-wit beelden. Sommige zijn ouder dan vijftien jaar. Geen trucjes. Geen fratsen. Gewoon hard werken achter de camera en in de natte doka. Tijdloos. Mooi. Ik zal altijd een liefde blijven houden voor zwart-wit beelden. Ook al worden ze nu niet meer vaak analoog gemaakt. Zwart. Wit. En alles wat er tussen zit. Ik houd van al die grijstinten. En het zijn er meer dan vijftig.

Momenteel is er veel onrust in de fotojournalistiek. Een moedige fotojournalist Bas de Meijer, legt in zijn blog uit dat hij als fotojounalist werkzaam was bij Novum. Maar de laatste heeft de prijzen voor beelden zo drastisch verlaagd, dat er geen brood meer in te verdienen is. Bas de Meijer staat op voor meer eerlijke prijzen en verbiedt Novum zijn beelden verder te verkopen. De Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) steunt zijn belissing en roept andere fotojournalisten op om zelf hun beelden te verkopen of om te kiezen voor beter betalende agenten. Maar in een later stadium trekt de NVJ twee artikelen hieromtrent terug. Juridisch zou de NVJ hiermee problemen kunnen krijgen met de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa). In eerste instantie vond ik dit zwak van de NVJ. De vereniging hoort namelijk vierkant achter haar leden te staan. En van de NMa verwacht ik niet al te veel problemen, want deze organisatie is inderdaad in het leven geroepen om afnemers te beschermen voor -te hoge- prijzen van leveranciers (door onder andere kartelafspraken). Maar in dit geval zou de NMa zijn doel -totaal- voorbij schieten.
In tweede instantie denk ik dat het terugroepen van de 2 artikelen door de NVJ wellicht een strategische stap is om (mogelijke) tonnen aan boete door de NMa te voorkomen. Financiële middelen, die ze wellicht beter aan kunnen wenden om de belangen van hun leden te behartigen.
Als fotograaf is het makkelijk om te klagen en te vertellen dat je opdrachtgevers te weinig betalen, dat de brancheverenigingen niet goed jouw belangen behartigen, dat er te veel amateurfotografen zijn die te goedkoop of zelfs gratis werken, dat opdrachtgevers steeds minder geven om kwaliteit en steeds meer kijken naar de prijs. De klaaglijst van een fotograaf is werkelijk oneindig. En het is inderdaad een branche met veel concurrentie.
Maar…. No excuses… De enige die de prijs bepaalt voor jouw producten, dat ben je zelf. En brancheverenigingen doen hun best om de belangen van fotografen te steunen, maar jij bent zelf verantwoordelijk voor je eigen bedrijf. Fotografie is een mooi vak, waar menig persoon (professioneel of amateur) zijn centen in probeert te verdienen. Veel beeld-aanbieders, waardoor de prijzen voor beeld ‘automatisch’ zakken. Maar je beslist nog altijd zelf, hoe jij je tijd, creativiteit, inzet en werk waardeert.
Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Waardeer jezelf, waardeer je tijd, waardeer je werk, waardeer fotografie, waardeer de branche. En als een klant jouw werk niet (meer voldoende) waardeert, is het wellicht een goed moment om te stoppen met de samenwerking net zoals Bas deed en ondertussen op zoek te gaan naar andere bronnen van inkomsten.
Een krant zonder beelden (gedrukt of online) zal nooit verschijnen, omdat er altijd wel fotografen zijn die beelden voor een hongerloontje of zelfs daaronder zullen leveren. Maar het is een stroming waar je niet aan mee hoeft te doen. En wanneer elke fotograaf zichzelf en zijn eigen werk waardeert, zijn we al een flinke stap verder.

Terwijl mijn oudere broer een super mooie Pentax LX in bezit had, had ik van mijn vader zijn camera gekregen: Een Kodak Retinette. Het heeft wel iets weg van een rangefinder camera. Met het verschil, dat je niet de afstand kunt meten tussen je objectief en onderwerp, maar zelf moet schatten: een range-guesser camera. En oh ja… ook je diafragma en sluitertijd mag je zelf inschatten. Maar ik hoefde niet helemaal te steunen op de Sunny-16-Rule. Ik had er een mooie Sekonic Auto-Lumi 86 bij gekregen, waarmee ik enigszins het licht kon meten. Niet zo heel nauwkeurig, maar het gaf me wel een indicatie. Gelukkig had ik al snel door, dat de kans op een scherpe foto toenam als ik mijn diafragma dicht kneep. En kleurenfilm is vergevingsgezind qua belichting.
Maar wat was ik blij met mijn net-niet-scherpe, ietsjes-onder- of ietsjes-over-belichte beelden. Als kind was het voor mij toveren: Ik had iets van de ‘echte wereld’ in mijn Kodak gevangen. En elke keer wanneer ik een rolletje had ingeleverd, kon ik niet wachten tot mijn net-niet-scherpe, ietsjes-onder- of ietsjes-over-belichte beelden terug kwamen.
Eén keer wilde ik de magie snappen: Ik haalde het filmrolletje uit mijn Kodak en wist het lipje van de film eruit te peuteren. Ik trok de film uit het rolletje. Maar ik zag niets op de film. Geen beelden in het klein, zoals op de negatieven die normaal in strookjes bij de foto’s zaten. Er was helemaal niets te zien op de film, helemaal niets… Ik draaide de film weer in het kokertje terug en leverde het weer in. Sindsdien wist ik dat mijn magische Kodak iets magisch met mijn filmrolletjes deed, wat ook voor iedereen geheim moest blijven… Magie is niet te verklaren.

Vroeger in de doka, wist je het: Hoe groter je gaat printen, des te moeilijker het wordt. Kleine foutjes die bij een normale print niet opvallen worden uitvergroot. Niet elk beeld is daarom geschikt voor een grote print. Met een 6×6 negatief kon je een behoorlijke vergroting maken. En een aantal jaren geleden zag ik levensgrote printen op de Avedon-expositie in FOAM. Ik weet dat deze fotograaf vaak op grootformaat schoot.
Maar nu is er met een (digitale kleinbeeld) reflexcamera al heel veel mogelijk. Mijn grootste print die ik ooit geleverd heb was een 100 cm x 160 cm. Geschoten op een camera met een APS-C sensor met ‘slechts’ 8 Mp. Met veel moeite, interpolatie in Photoshop én dankzij een goed vaklab, kwam er een super mooie print uit. Nu werk ik met een camera met een fullframe sensor en aanzienlijk meer pixels. Helaas laat ik nu zelden groter dan een 60 x 90 printen.
Maar als ik dan op sommige exposities imposant grote prints zie, ga ik toch wel watertanden. Dat wil ik ook! Een levensgrote print. Lengte van een metertje of twee…
Een mooie grote print is (zeer) kostbaar, maar het is ook een bekroning op je werk. Dus als er dit jaar geen klant een levensgrote print van me bestelt, geef ik misschien mezelf wel een mooi cadeau…