Georgina

Vorige week stond Georgina voor mijn lens. Georgina is een schattig meisje. Wanneer ze lacht, smelt je hart. Had een paar ideetjes die ik wilde uitwerken. Maar omdat haar moeder kiespijn had en naar de tandarts moest, hebben we daarvan weinig uitgewerkt. Toch was het een hele leuke shoot en zijn er fijne plaatjes uitgekomen. De komende tijd ga ik me meer concentreren op het fotograferen van kinderen. Kids are fun!

Meer achter de camera

Soms vergeet je als fotograaf wel eens waar het echt om gaat en richt je je meer op de bijzaken dan de hoofdzaak. Ik zit de laatste tijd te veel achter de computer. Niet alleen om te bewerken, maar ook om te surfen (inspiratie opdoen), fotofora te bezoeken en niet te vergeten: Hyves is ook verslavend…
Tijd om daar veranderingen in te brengen: Meer schieten… veel meer schieten en nabewerken. In feite liggen er nog een aantal series op de harde schijf van mijn Mac te wachten op correcties. Maar de komende tijd wil ik meer achter de camera en minder achter de computer.

Rachid

Sommige vrienden heb je voor het leven. En zo is dat ook met mijn expersoneel van de Marsman: Natasja, Kawita en Rachid. Zij zijn als familie voor me.
Vandaag kwam Rachid bij me langs op zijn knalgele motor. Lekker weer even bijgepraat. Doen we regelmatig via hyves of telefoon, maar -in real life- is het toch fijner. Even de studio ingedoken voor een ‘improvisatieshoot’. Veel verschillende dingen geprobeerd, veel humor en lekker met licht gespeeld. Veel gespeeld met stoere poses. Dan vraag ik hem, om zijn armen naar beneden te doen en ziet hij er zo ‘kwetsbaar’ uit. Mijn perceptie van hoe hij werkelijk is, zie ik door mijn zoeker. En dat is het moment dat ik op de knop druk…
Het was een leuke ochtend met Rachid. 

Spelen met Photoshop

Afgelopen vrijdag waren twee van mijn allerbeste vriendinnetjes aan het geinen over de vernieuwde indexpagina van mijn site. Er staan nu drie beelden van mijn buurmeisje (Jacqueline) op en dat vinden ze iets te veel van het goede. Waarom geen beelden van hun op de site?
Vandaag was ik aan het spelen met Photoshop. Hiervoor nam ik als basis twee beelden van mijn allerliefste vriendinnetjes: Natasja en Kawita. Meestal kom ik in Photoshop niet veel verder dan spelen met Curves, Levels en eventueel een zwartwitconversie. Uiteraard is Photoshop veel uitgebreider dan dat. Hoog tijd om wat extremer te gaan met Photoshop. Vandaag heb ik beelden in elkaar gemixed, net zoals een DJ dat met muziek doet. Zeker “not my kind of photography”, maar wel heel leuk om te doen.


Beat-up Kawita


Terracotta Natasja

Nou lieverds… speciaal voor jullie een foto op mijn weblog 🙂

Lunchen bij Annelies

Opeens staat ze weer in mijn leven. Ik had haar een jaartje of twintig niet meer gezien. Enthousiast als altijd zocht ze contact met me via Hyves. Annelies was destijds een goede vriendin van me. Grootste lol vroeger: stappen, gitaar spelen, zingen en diepe gesprekken. Afgelopen woensdag heb ik haar thuis opgezocht. Ze had een lekkere lunch voor ons beiden klaargemaakt en terwijl we van deze lunch genoten, hadden we tijd om ‘even’ bij te praten. Daar zaten we dan als twee ‘oudjes’ herinneringen van vroeger op te halen… Een leuke bezigheid. Natuurlijk waren het niet zo close gesprekken als vroeger, maar had wel het gevoel dat het klikte. Na ruim 20 jaar borrelt er wel een dualistisch gevoel op: Je kent haar, maar je kent haar niet. In twintig jaar kan er immers heel veel veranderen. Hoog tijd dus om die andere kant van Annelies te leren kennen.
Frappant dat zij ook in het creatieve vak zit. Annelies is kunstenares. We zullen elkaar in de toekomst vast en zeker inspireren!

Happy Crisis

Wooh… wat een heerlijke crisis. En dan bedoel ik dit keer niet de kredietcrisis waarin ik een hele hoop euro’s heb verloren, maar de midlifecrisis waar ik midden in sta…
Pas geleden had ik het met een hele goede vriendin over dit onderwerp. Ze zei: “Hoo Gan, je hebt mij in al die jaren ouder zien worden, maar ik zie jou nu jonger worden.” Vervolgens voegde ze toe dat ik -definitely- in een midlifecrisis zit. En dat kan wel eens kloppen. Er zijn veel overeenkomsten te vinden met de kenmerken van een MLC:

– Gevoel dat je niet genoeg hebt bereikt
– Ingrijpende wijzigingen in je leven maken
– Behoefte om je weer jong en vitaal te voelen
– Aandacht schenken aan fysieke kenmerken

Eind 2007 heb ik natuurlijk mijn snackbar verkocht om me fulltime te storten op fotografie. Een vak waarin het een heel stuk moeilijker is, om je centen te verdienen. En uiteraard heb ik nu een flink stuk minder inkomen. Maar weet je… Ik spendeer nu ook veel meer tijd met mijn kids en dat is echt onbetaalbaar. Ook heb ik nu wat meer tijd voor familie, kennissen en vrienden. Het is de meest ingrijpende beslissing die ik tot nu toe in mijn leven gemaakt heb, maar achteraf gezien is het wel de juiste. Mijn leven is nu veel meer in evenwicht.
Ik heb inderdaad de behoefte om me weer vitaal te voelen. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Dus train ik nu een stuk meer en regelmatiger dan voorheen. En hoe meer ik sport, des te lekkerder ik me voel. In alle voorgaande jaren ben ik steeds een enkele kilootje bijgekomen, maar als je dat over meer dan 10 jaar bekijkt, spreek je toch over 10 kilo. Hoog tijd om dat weg te werken. Inmiddels ben ik (vanaf 1 januari) al 6 kilo afgevallen. Voor het einde van het jaar wil ik er nog 3 kilootjes aftrainen.
Naast dat sporten schenk ik ook aandacht aan mijn fysieke kenmerken, door meer leuke kleding te kopen. Toen ik nog in de snackbar werkte had ik nauwelijks aandacht voor mijn kleding.  Maar het voelt gewoon lekker om een mooie spijkerbroek/jas/shirt/trui te dragen.
Blijft er nog 1 ding over: Het gevoel dat ik nog niet genoeg heb bereikt. Vooral op fotografisch gebied wil ik nog heel veel bereiken: mooie beelden maken. Maar geen tijd om me daarover depressief te voelen. Fotografie is mijn passie en dat associeer ik eerder met fijne gevoelens.

Voor velen is de MLC een hele depressieve periode. Voor mij is niets minder waar. Ik voel me zelfverzekerder dan ooit en voel ook dat ik dichterbij mijn ‘eigen ik’ sta…. Mocht ik in de MLC zitten, dan is dit de fijnste crisis die ik ooit heb gehad!

Hoo Gan Tan fotografie