Het was met mijn tiende jaar in de winter, dat ik samen met mijn klasgenootjes met een stuk karton van een besneeuwde heuvel afgleden. De heuvel had een ‘schans’, maar doordat het stuk karton met een slakkengangetje naar beneden gleed, kwam je nauwelijks los van de grond. E\u00e9n van de klasgenoten vond een houten plank en deze zou nog meer snelheid maken op de inmiddels hard en glad geworden sneeuw. Ik wilde het wel proberen… Alleen ging het bij mij fout. De houten plank begon vanaf de start al rond te draaien en die draaiing ging steeds sneller. Bij de schans kwam ik daadwerkelijk goed van de grond af, om met een harde klap op mijn rug neer te komen. Sindsdien heb ik een ‘jeugdtrauma’ en vermijd ik glijbanen en achtbanen.<\/p>\n
Eergisteren ben ik met familie naar Kaatsheuvel gereden voor twee dagen Efteling, met een overnachting in het Efteling Hotel. De eerste dag wilde mijn oudste dochter Jazzlyn (nu 7 jaar), in de Python. Ze koos mij om mee te gaan. Ik kon mijn kleine dochtertje uiteraard niet weigeren en als ‘stoere’ vader, met een bang bonkend hart, liepen we samen hand in hand naar de Python. Het was een lange rij en de man voor me voelde zich net als ik, ook niet op zijn gemak. Naar mate we het einde van de rij naderden, rook de man steeds meer naar de penetrante geur van angstzweet. Dit was op anderhalve meter afstand op het laatste moment erg goed te ruiken. Onzeker checkte ik de geur van mijn eigen oksels, maar die waren gelukkig nog droog en fris dankzij Rexona. Ik maakte me ondanks mijn hoogtevrees nog niet eens zorgen over de hoogte, maar meer over de loopings en de ‘kurkentrekker’ waardoor je in totaal vier maal ondersteboven gaat. Eenmaal in het wagentje maakte ik eerst mijn dochtertje vast om vervolgens mezelf vast te maken.<\/p>\n
De rit… viel heel erg mee. Sterker: Ik vond het echt leuk om er in te zitten! Geen angst, geen misselijkheid, alleen plezier tijdens de rit. Achteraf vond ik het stom om zo bang te zijn voorafgaande aan de rit in de Python. Iets wat 30 jaar geleden is gebeurd, heeft me onterecht angst ingeblazen. Dertig jaar lang heb ik niet of nauwelijks genoten van glijbanen en achtbanen. Dertig jaar… De volgende dag ben ik samen met Jazzlyn in nog twee andere achtbanen (Bob en Pegasus) geweest en ik heb echt genoten….<\/p>\n
Pandadroom<\/em> (geen achtbaan) vond ik trouwens ook heel mooi om mee te maken in de Efteling; een film met een ‘diepere’ betekenis.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het was met mijn tiende jaar in de winter, dat ik samen met mijn klasgenootjes met een stuk karton van een besneeuwde heuvel afgleden. De heuvel had een ‘schans’, maar doordat het stuk karton met een slakkengangetje naar beneden gleed, kwam je nauwelijks los van de grond. E\u00e9n van de klasgenoten vond een houten plank … Continue reading De Python<\/span>