Het jaar is erg slecht begonnen voor mij en mijn familie. Op 1 januari 2014 heeft mijn moeder haar aardse bestaan ingeruild voor een plekje in de hemel. Terwijl iedereen me een gelukkig nieuwjaar wenst, rouw ik om mijn moeder en springen de tranen me in de ogen. Een week later droeg ik samen met al mijn broers en zus haar kist naar haar laatste rustplaats. Het was een super mooi afscheid. Wellicht precies zoals mijn moeder het gewild zou hebben. Ik heb een goed bevriende fotograaf gevraagd om foto’s te maken bij de uitvaart. Als herinnering voor later. Bij het bekijken van de foto’s gingen de tranen weer stromen. Het liefst zou ik de foto’s aan mijn moeder willen laten zien. Om ze samen te bekijken. Om te vragen of zij de uitvaart ook mooi vindt. Maar het kan niet meer. Ze is er niet meer. Ik mis haar.
Bedankt!
Aan het einde van het jaar komt bij mij onvermijdelijk een terugblik. Dit jaar heb ik een goed fotografisch jaar gehad met mooie shoots, zowel in opdracht als in vrij werk. Ook heb ik het afgelopen jaar iets totaal nieuws gedaan: Sieraden fotograferen voor Couleurs de Géraldine. Achteraf vond ik dat de leukste opdracht dit jaar. Niet alleen omdat het nieuw was en ik uit mijn comfort-zone werd getrokken. Maar ook omdat de samenwerking met Géraldine en Sharon van Concept en Design super goed verliep. Maar dat kan ook niet anders met die twee lieve dames. Als ik nu naar de site van Couleurs de Géraldine kijk, zie ik mijn beelden daar mooi groot afgebeeld staan en dat maakt me best wel trots.
Ik wil hierbij alle opdrachtgevers en personen die dit jaar voor mijn camera stonden bedanken. Bedankt voor alle mooie samenwerkingen. We gaan er volgend jaar een nog mooier jaar van maken met nog mooiere beelden!
Fijne Feestdagen!
De ‘Boom met Ballen’ staat al een tijdje in onze woonkamer. De feestdagen staan voor de deur. Kerstmis en Oud & Nieuw. Het zijn voor mij momenten die je deelt met je dierbaren. Je gezin, je familie en je vrienden. Ook sta ik even stil bij mijn dierbaren, die nu slechts uit herinneringen bestaan. Met de feestdagen is het nooit zeker wat er komen gaat. Soms een klein traantje, vaak een lach… Het enige wat zeker is, is een volle buik.
Ik wens jullie hele fijne feestdagen en veel liefde, gezondheid en geluk voor het nieuwe jaar. Geniet ervan!
Koffie bij Marleen
Koffie doen bij Marleen. Geen Nespresso, maar Illy. Ook heel lekker. Ik had mijn camera meegenomen, ook een aantal studioflitsers en mijn statief. Na enkele koppen koffie besloten we wat te gaan doen. Dingen doen, die ik normaal niet of niet zo vaak doe: Schieten met daglicht (eventueel in combinatie met flitslicht) en vanaf statief werken. Dat laatste werd niets. Ik haat mijn statief! Zo’n onhandig ding. Dus na enkele klikjes werd het statief weer aan de kant geschoven. En als je daglicht (in combinatie met flitslicht) wil schieten, is het niet zo handig als je je lichtmeter thuis laat. Gelukkig kon ik redelijk goed schatten en met try-and-error had ik na twee keer testen al de juiste belichting gevonden. Dat is het voordeel als je zo vertrouwd bent met je eigen apparatuur. Maar uiteindelijk blijken flitsers en statief dit keer overbodig en is het een mooi samenspel tussen Marleen, mijn camera en ik, op zoek naar mooi licht. Het mooiste vond ik het invallend licht bij de ramen. Heel mooi, heel zacht. Dat krijg ik niet voor elkaar met studioflitsers.
Aan het einde drinken we nog een lekkere kop koffie en praatten we over fotografie, kunst en andere mooie dingen in het leven. I love coffee!
Perfecte Kerstboom
Wij hebben elk jaar een echte kerstboom in huis. Het eerste jaar dat we in dit huis woonden kochten we een hele mooie, grote, maar ook vrij prijzige boom. De jaren erop kwamen we er achter dat het ook een stuk goedkoper kon. Bij de Gamma bijvoorbeeld. Gisterenavond kreeg ik de opdracht van mijn vrouw om vandaag naar een kerstboom te kijken bij de Ikea. Voor 20 euro krijg je daar een kerstboom en een cadeaukaart van 19 euro. Een -hele- goedkope boom dus. Daar aangekomen zie ik allemaal kleine boompjes van 150 cm tot 175 cm. Ook zie ik een paar mensen met een flinke boom (190 cm) in handen. Maar dat zijn de uitzonderingen. Ik wil ook zo’n uitzondering en neem stapels bomen door. Nadat ik ongeveer 20 bomen in mijn handen heb gehad, zie ik het bos door de bomen niet meer. De één heeft twee pieken, de ander heeft geen piek. Iedereen zoekt naar de “perfecte” boom: Recht, groot en vol, met 1 piek. Je kan natuurlijk een perfecte nepperd van plastic kopen. Maar de natuur maakt de bomen niet allemaal, zoals wij ze willen. Alle bomen hebben imperfecties, net als mensen. Na een ruime half uur zoeken ben ik het zat en besluit de eerste de beste boom te pakken. De boom is ongeveer net zo groot als ik. En als ik hem beter bekijk zie ik nog meer overeenkomsten: Een dikke buik en een beetje kaal van boven. Dat is de perfecte kerstboom, die bij me past…
Dioptrie
Al een aantal jaren fotografeer ik met een bril. Dat gaat prima. Maar toch mis ik mijn contactlenzen, die ik vroeger gebruikte. Geen ‘obstakel’ tussen je oog en camera, werkt toch iets fijner. Begin dit jaar heb ik daarom weer eens contactlenzen geprobeerd. Dat ging enkele weken goed, totdat het hooikoorts-seizoen begon. De gevolgen waren twee knalrode en geïrriteerde ogen. Pas geleden heb ik weer contactlenzen geprobeerd. Het hooikoorts-seizoen is allang over. Maar om één of andere reden krijg ik nog steeds last van rode en geïrriteerde ogen. En omdat mijn ogen als fotograaf toch wel hele belangrijke instrumenten zijn, probeer ik nu voorlopig geen contactlenzen meer.
Ik heb er nog nooit gebruik van gemaakt. Maar op mijn camera zit er naast mijn eye-cup (zoeker) een wieltje, waarmee je de dioptrie kan aanpassen. Zo kan ik toch zonder bril tussen oog en camera fotograferen. Nadeel is wel dat ik mijn bril weer nodig heb, wanneer ik niet door mijn camera kijk. Maar ik ga het bij de komende shoots proberen. Kijken hoe het werkt. Dus als ik met een vage blik naar je kijk, zonder bril en met een camera in mijn hand, weet je nu waardoor dat komt…
Sapje
Vanmorgen was Jacqueline bij me op bezoek om snel, voordat ze naar haar werk gaat, een bakkie bij me te komen doen. Kom ik er achter dat ik geen melk in huis heb. Ze drinkt geen koffie zonder melk. Dan maar een sapje. Terwijl ik met haar praat, kijk ik hoe mooi het daglicht door de ramen op haar gezicht valt. Het zachte licht omhult haar gezicht en de lichte ruimte om haar heen, reflecteert het licht terug. Dit wil ik vastleggen. Binnen 2 minuten maak ik een aantal clicks. Niet veel later geeft ze me een warme knuffel en gaat ze naar haar werk. Door de kou, op de fiets. Gelukkig heeft ze haar vitamine C binnen.
De Perfecte Huid
De afgelopen week ben ik weer de Photoshop-boeken in gedoken. Natuurlijk weet ik wel om te gaan met de healing- en cloontool om onregelmatigheden te verwijderen. Maar ik wilde leren hoe je in Photoshop de huid zachter en mooier kan maken. Vroeger deed ik het (zoals velen in het begin) op de verkeerde manier: Flinke blur over het gezicht, ogen, neusgaten en lippen eruit stansen en de doorzichtigheid van de laag verlagen, zodat het ‘net echt’ leek. Het is een hele snelle manier, maar het ziet er niet uit. Verschillende andere en betere technieken geprobeerd van Gry Garness en Scott Kelby. Een eenduidige manier is er niet te vinden. Bij de ene foto werkt de ene techniek goed en bij een andere foto past weer een andere techniek beter.
En na twee lange ochtenden spelen achter mijn mac, kom ik er achter dat al deze technieken helemaal niet bij mijn fotografie passen. Waar de boeken een doorzichtigheid voor de aanpassingslaag van 50% aanbevelen, schroef ik deze naar beneden naar 25%. Daarna klik ik de aanpassingslaag uit en vind de foto er alleen maar op vooruit gaan. Een huid mag best wat onregelmatigheden vertonen. Dat is een echte huid, dat is de perfecte huid… voor mij.